Blog 5: Me & My Blog

Blog 5: Me & My Blog

“JONGENS, EVEN BENEDEN OP DE BANK WACHTEN, MAMA GAAT BOVEN EVEN PAPA REANIMEREN!”
HAAR MOND SPRAK DEZE WOORDEN NIET UIT, MAAR HAAR OGEN ZEIDEN ZE WOORD VOOR WOORD…

Paniek in de straat: twee ambulances in een woonwijk. Bij wie zal het te doen zijn en wat zou ie hebben?? Spektakel voor de één, betekent grote angst voor de ander. En laat ik ‘die ander’ nou net gefotografeerd hebben voor het boek vol mensen met hun litteken en hun verhaal.

Een gezin met 5 jonge kinderen overkwam het: een hartstilstand!
Ouders gingen vroeg naar bed. Hij moest er vroeg uit om te werken en zij was niet fit. Ze ging nog wat in de badkamer rommelen en hoorde een soort van gesnurk, maar ook dat het “fout” was. Shit!…het zal toch niet!…mijn eigen man?! Deze 8 woorden zullen als een flits door haar hoofd gegaan zijn. 112 (laten) bellen, alle kids naar beneden op de bank, handelen, rustig blijven, hopen dat er snel hulp komt en…: AKTIE! Het lijkt wel een film. Maar dan een thriller in het kwadraat!
Hup, haar man van het bed trekken (en die wegen nogal wat als ze zo slap zijn!) en op de grond op minimale ruimte hartmassage geven en beademen. Gelukkig had ze altijd haar EHBO diploma bijgehouden.
Dan met zweet op je hoofd, puffend en duwend op je eigen vent, wachten op hulp. Iemand die dichtbij woonde en aangesloten is bij ‘burgerslachtofferhulp’, kreeg een oproep. Dan is er 112 gebeld met een levensbedreigende situatie binnen een straal van 1 km. Meteen kwam hij met AED-kastje versterking geven.
Uiteindelijk de sirenes in de straat. Verpleging die het over gaan nemen. Kids nóg angstiger, maar moeder nog vol met adrenaline. Het ziet er niet best uit; einde oefening…Kids mogen/moeten zelfs afscheid nemen. Maar dan lijken sprookjes toch te bestaan: bij de laatste schok die ze mochten geven, lijkt er een reactie. Dus ook weer actie! Trap af (zorg daarom dat die leeg is!!) en ambulance in. Goh, wat moeten er toch veel mensen hun hond uitlaten. En niemand die kan reanimeren, of kids opvangen, of überhaupt vragen of ze hulp kunnen gebruiken??

Hij overleeft het wonder boven wonder. Zoals ze het zelf beschrijven: “We hebben de mega jackpot gewonnen!”
Dat overkomt je hooguit 1x in je leven. Denk je. Een goed jaar later zijn zíj degene die dat oproepje krijgen. Iemand anders dus in de straal van 1 km. Een seconde kijken ze elkaar aan: “Kom, we gaan!” Het verhaal herhaalt zich. En ook hier met de zeldzame uitslag: Hij overleeft het! Wat een dankbaarheid.
Eenmaal thuis beseft de man wat voor angst zijn gezin om hem heeft gehad. Hij heeft het nu ook vanuit dat perspectief meegemaakt en de angst gevoeld. En de onzekerheid van een goede uitkomst.

En werkelijk waar; nummer 3 volgt een paar maanden later…
Het heeft zo misschien moeten zijn. Of is ze er voor op de wereld gezet? Je zou eraan gaan twijfelen.
Een paar weken voor Kerst looft ze haar werkgever dat hij ook gul schenkt aan goede doelen. “Maar misschien is het tijd om je eigen bedrijf eens als goed doel te hebben”, zegt ze hem. Het enige wat ze vraagt is een AED-kastje op het werk te krijgen, want je-weet-ooit-nooit. Antwoord was dat het bedrijf naast hun een AED- kastje heeft hangen. In nood zou dat zo gehaald zijn. “Als ik eerst ergens een kastje zou moeten halen, was mijn man nu dood geweest!” Die kwam blijkbaar binnen: serieus 1 dag later stond de afdelingschef met 3 AED’s voor haar neus; 1 voor lokatie Veghel, 1 voor lokatie Oss en 1 voor haarzelf thuis! Hopelijk dat ze onnodig zijn.
De AED hangt er nog maar een paar weken en tijdens een werkdag zakt een collega in elkaar. “Gaan we weer!” was het enige wat ze zei en ging het voor haar inmiddels bekende protocol weer afwerken. Weer met zweet op rug en hoofd wordt ze weer door ambulance personeel overgenomen. Na een kwartier reanimeren kijkt ze pas om haar heen. Weer zovelen die vastgenageld aan de grond staan te kijken. Haar ogen kruiste die van haar afdelingschef. Allebei lopen ze de ruimte uit. Deze kwam wel in alle hevigheid aan, mennnnn! Geen woorden, maar een alleszeggende blik (met de gedachte aan het AED-verzoek enkele weken daarvoor) betekent voor beide personen hetzelfde: dankjewel…want ook deze persoon heeft het overleefd! De cardioloog luisterde ook naar het verhaal van ‘man nummer 3” en vroeg of hij het had over ‘de vrouw met die 5 kinderen’. Nadat dit bevestigd was, kreeg ze een telefoontje met grote complimenten. Maar ook met de soort van waarschuwing, dat dit echt-niet-normaal-zeldzaam is. En bij een hopelijk nooit volgende, een andere afloop jammergenoeg realistischer is.

Voor mezelf was na deze shoot duidelijk hoe belangrijk EHBO en reanimeren is. Maar heb je (net als ik helaas) 10 excuses niet gediplomeerd te zijn, kun je nog helpen. Of in ieder geval aanbieden. Als je weet dat er kinderen zijn, loop dan gewoon naar binnen en ga bij ze zitten of haal ze er weg, maar blijf in de buurt. Zorg dat hulpverlening weet waar ze zijn moeten en er ook kunnen komen enz. Maar ook daarna. Ben er voor ze. Met een arm, troostende woorden, een appje,
kop thee, pan eten, altijd goed; als het maar oprecht is.

Chapeau, van mij verdient mijn bijna-buurvrouw een lintje van de koningin!
Nadat mijn bijna-buurman een ICD onder de huid geïmplanteerd heeft en wakker wordt in het ziekenhuis, is hij een litteken rijker. Toch spreekt hij van vertrouwen. Daarentegen vraagt een zoon als hij in de badkamer staat, of hij een shirt aanheeft. En zijn held/vrouw kan het litteken niet aanraken. Ze vinden het litteken niet vies of eng…maar het staat symbool voor de angst die ze ieder op hun manier beleefd hebben.

Lieve groet, Janette

Deel het verhaal met je vrienden:
Facebook
Google+
http://cu2fotografie.nl/blog-5-me-my-blog/
LinkedIn

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *