Blog 7: Me & My Blog

ER ZIJN AL HEEL WAT TRANEN GELATEN BIJ MIJ AAN DE KEUKENTAFEL. TRANEN VAN PIJN, TRANEN VAN WAT ER KOMEN GING. MAAR DE MEESTE TRANEN KWAMEN DOOR DE HERINNERING VAN DE ANGST VAN EEN PERIODE, WAARVAN NU HET LITTEKEN ZICHTBAAR IS.

Intussen alle 45 personen en hun litteken gefotografeerd. Voor allen heb ik veel respect. Respect hoe kwetsbaar ze zich opstellen. Een enkeling is een min of meer bekende voor me, maar dit soort persoonlijke onderwerpen bespreek ik ook niet met ze in de kroeg. Mensen die ik niet ken, verrasten me, hoe makkelijk en open ze met me praten over hetgeen wat ze overkomen is. Niet elk onderwerp is even zwaar, maar ik merkte dat het moment waardoor hun litteken gekomen is, nog een hele impact heeft.

Er zijn veel verschillende littekens gefotografeerd. Uiteenlopend van gat in een hoofd gevallen, tot het missen van vingers door zelfgemaakt vuurwerk. Van gebroken arm door trampolinespringen tot hartinfarct. Van huidkanker tot borstkanker. Van buikwandcorrectie vanwege extreem gewichtsverlies tot automutilatie. Dat laatste betekent zelfbeschadiging. Oftewel: in je zelf snijden om spanning/pijn in je lijf niet meer te voelen. Dat is heftig, gevaarlijk en krijgt veel onbegrip, dus eenzaam. Het is eigenlijk te vergelijken met een verslaving. Net als drank en drugs voel je de lastige gedachten even niet.

De persoonlijke verhalen raken me. Ik voel hoe kostbaar je lijf is. Dat je er goed voor moet zorgen. Zo heb ik vaker dan ooit bijvoorbeeld mezelf gecontroleerd op bijvoorbeeld moedervlekken of of ik een knobbeltje in mijn borst ontdek. Een afwijking van of in je lichaam die je leven in 1 moment totaal op zijn kop gaat zetten. Je lichaam is kwetsbaar. Maar blijkt ook heel sterk te zijn. Het blijkt wel, dat je veel kunt incasseren. En zo zie ik ook dat het wonden tot littekens laat helen.De verhalen die ik mag horen, brengen me ook iets. Besef van geluk eigenlijk. Geluk met wat ik heb…of liever: wat ik níet heb. Tuurlijk, iedereen heeft een rugzak. Maar mijn bagage is te overzien en goed te dragen. En hoe pittig sommigen het hebben, gek genoeg ervaren zij hetzelfde. Het kan altijd erger lijkt wel. Bekijken hun litteken gelukkig van de positieve kant.

De mensen die in het boek komen, kwamen overal uit Nederland naar Heesch gereden. Assen, Amersfoort, Arnhem, Oss, Tilburg, Eindhoven, Haarlem, Amsterdam; iedereen wilde de moeite nemen en hun verhaal vertellen. Erover praten aan mijn keukentafel maakten ze (zo blijkt uit appjes en mailtjes die ik erna mocht ontvangen) speciaal. Sommige littekens krijgen nu eenmaal niet zoveel aandacht. Of zijn taboe. Of hebben andere mensen meteen een oordeel over.  Als de koffie of thee op is, lopen we naar mijn studio. Daar krijgt iedereen de keus om met de kleine of de grote trap gefotografeerd te worden. In het hele boek staat de trap voor mij als symbool voor de weg van herstel en voor positiviteit. Prachtig hoe de meesten hierover nadenken. “Positiviteit? Dan ga ik er bovenop zitten!” En: “De weg van herstel begint voor mij aankomende vrijdag; ik wil er naast staan.” Zo heeft de persoon met automutilatie de trap dichtgeklapt. Ze wil haar littekens niet meer openen. De psychotherapeut omarmt de trap; haar gedachte is om zo de acceptatie van een litteken uit te beelden. Bijna iedereen heeft dezelfde conclusie: zeggen dat het litteken bij hen hoort en niet stoort. Het herinnert ze voornamelijk aan een angstige periode. En angst is heel normaal. Bij twee sportmannen associeert het ze naast angst ook aan een enorme teleurstelling, meteen gevolgd door vechtersmentaliteit. Ze willen op het hoogste niveau terugkomen! Met een drive van heb-ik-jou-daar; respect. Wat een helden, wat een voorbeelden voor andere topsporters!

Elk litteken heeft dus pijn, maar zeker ook angst gekend. Ook voor hun naasten. Graag wil ik benadrukken, dat net als hun litteken, de emotie niet weggestopt hoeft te worden. Het is zo menselijk! Dus die tranen aan mijn keukentafel waren waardevol. Laat maar komen, laat maar gaan…

Ik ben ZO ongelooflijk trots op jong en oud!

 

Lieve groet, Janette

Deel het verhaal met je vrienden:
Facebook
Google+
http://cu2fotografie.nl/blog-7-me-my-blog/
LinkedIn

2 reacties op “Blog 7: Me & My Blog

  • Mooie blog! Hier de Day after. Ik mocht gisteren op de kiek met mijn littekens. Bijzonder en erg confronterend, maar nog steeds heel blij dat ik het gedaan heb. Blij dat ik mijn steentje bij kan dragen aan zo’n mooi initiatief. Bedankt Janette, voor het luisteren naar mijn verhaal, dat je mij op mijn gemak liet voelen en vooral bedankt voor deze ontzettend bijzondere ervaring die ik niet gauw meer vergeet. Succes met het vormgeven van het geheel en ik ben erg benieuwd naar het eindresultaat!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *