CU2-Blog 1: “Ik ga je missen”

Me&My … GOODBYE

“IK GA JE MISSEN” EEN ZIN DIE VEEL GEBRUIKT WORDT ALS AFSLUITER VAN EEN TOESPRAAK BIJ EEN AFSCHEIDSDIENST. EEN ZIN DIE VEEL HERINNERINGEN OPROEPT EN DIE JE VAST WIL HOUDEN. EEN ZIN DIE JE HET LIEFST NIET ZEGT, WANT HET BETEKENT DAT ER EEN GELIEFD PERSOON BIJ JE VANDAAN GAAT…

“Foto’s laten maken?! Dat doe je toch niet tijdens de afscheidsdienst?” Of: “Zo’n album kijk je toch nooit meer in.” Of: “Ik hou niet van ‘aapjes-kijken’.” Of: “Voor mij hoeft het niet, ik doe het voor jou en alleen als ik er maar geen last van heb.”
Allemaal minder positieve uitspraken die betrekking hebben bij afscheidsfotografie. Er heerst nog veel onbegrip en dat is ontzettend jammer. Afscheidsfoto’s kunnen troost bieden aan de dag, die als een roes voorbij gaat, om nog op een mooie manier op terug te kijken. Wat ik persoonlijk een prettige bijkomstigheid vind, is dat het bekijken van een afscheidsalbum, het verdriet van gemis bespreekbaar maakt. Foto’s kijken is voor elke leeftijd en voor elke nationaliteit. Aan de hand van het bladeren in een album, wordt er niet alleen het afscheid besproken, maar ook tussen een lach en een traan door de herinneringen opgehaald. Nabestaanden hebben behoefte om er -op hun manier en tijdstip- over te praten of te luisteren. Tijdens het foto’s kijken, heb je fysiek ook een andere houding dan dat je ‘ervoor gaat zitten’. Je hoeft elkaar niet aan te kijken en je zit meestal naast iemand die een arm om je heen kan slaan, een klopje op je knie geeft of je hand even vasthoudt. Ook een prettige manier voor jongere kinderen, zo blijkt.

Als fotografe van CU2fotografie vind ik het bijzonder als ik bij een key-moment-of-life aanwezig mag zijn. Aanwezig zijn bij echte belangrijke gebeurtenissen in iemands leven dus. Een geboorte, een bruiloft, een jubileum, een speciale verjaardag, maar dus ook bij een afscheid. Echter is het in Nederland nog erg ongebruikelijk om de eerste en laatste levensdag te laten vastleggen. En laten díe nu net de twee dagen zijn die je in een roes beleefd. Een moment en een emotie die je niet kunt overdoen. Maar wel kunt herbeleven.

Onlangs werd een dag voor een afscheid me de vraag weer gesteld; of ik een afscheidsdienst wilde en kon vastleggen. “Wat goed dat je er over nagedacht hebt! Natuurlijk wil ik die belangrijke dag aanwezig zijn!” Vaker wordt er in die korte periode van alles geregeld en vastgelegd. Welke kleren, wat voor soort kist, waar houden we de dienst, wie willen we als ritueel begeleider, welke uitvaartonderneming, welke muziek, wie nodigen we uit, gaan we wel/niet iets zelf zeggen tijdens de dienst, en nog veel meer. Direct na de dag van het afscheid en als alle hectiek voorbij is, voel je de leegte. En met een beetje ‘geluk’ heeft een vriend of tante een foto met een telefoon gemaakt. “Oh, stuur die eens door, die wil ik heel graag hebben! Ik heb niets van die dag, alleen het prentje en de kaars! Achteraf hadden we eigenlijk een fotograaf moeten laten komen…” Vaak wordt een fotograaf wel overwogen, maar niet uitgesproken. Er is immers vast iemand die daar iets van vindt.

Ik kan alleen maar benadrukken, dat je moet doen wat je gevoel je ingeeft. Met daarop volgend dat het geen foto voor aan de muur boven de bank wordt, maar dat er wel foto’s zíjn. Voor jezelf, je ouders, je kinderen, gewoon voor degene die de behoefte om er op terug te kunnen kijken.
Want ook al moet je ooit zeggen: ‘Ik ga je missen’; zal de liefde blijven!

Lieve groet,
Janette

Met grote dank aan Fam Lunenburg voor hun vertrouwen en het mogen publiceren van enkele foto’s van het afscheid van Francien Lunenburg-Smits.

PS: Zoon Rob Lunenburg gaf toestemming om zijn reactie te plaatsen:

Ineens en onverwacht komt je moeder te overlijden. Kans voor emoties is er bijna niet want er moet veel geregeld worden; wat komt er in de dienst en welke muziek kiezen we? Van welke bloemen hield ze ook alweer het meest? Allemaal vragen die je in korte tijd moet beantwoorden. Ook al staat iedereen voor je klaar, mijn zus en ik moesten uiteindelijk de keuzes maken. Zo kwam er ook ter sprake of er wel of geen fotograaf aanwezig moest zijn. Poeh, dat is nagal een vraag! Die legt zwaar emotionele momenten vast, zitten we daar wel op te wachten? Toch kozen we ervoor om het wél te doen en achteraf was dat ook de juiste beslissing! ‘Blij’ klinkt een beetje vreemd, daar dat zijn we uiteindelijk wel. Blij dat we nog meer mee kunnen krijgen dan op het moment zelf. Janette heeft hier de juiste balans in gevonden! Zo fotografeerde ze de sprekers en daarna de aanwezigen, zodat de emotie weer voelbaar was. We zien op foto’s terug, wat we op de dag zelf niet allemaal of helemaal mee konden krijgen. Janette heeft op zeer professioneel wijze deze emotionele dag in beeld gebracht. Iedereen komt eens voor deze keuze te staan en mijn advies is dan ook: DOE HET!

-Rob Lunenburg-

      (Klik op de foto voor een vergroting)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deel het verhaal met je vrienden:
Facebook
Google+
http://cu2fotografie.nl/cu2-blog-1-ga-missen/
LinkedIn

2 reacties op “CU2-Blog 1: “Ik ga je missen”

  • Prachtig, Janette. Ik zit het met een brok in mijn keel te lezen. Een paar weken geleden is mijn vader overleden en eigenlijk is een fotograaf helemaal niet ter sprake gekomen (ikzelf kon het uiteraard echt niet…). De paar foto’s die er wel zin, bieden me wel troost. Echt heel mooi dat je dit hebt kunnen bieden aan deze familie.

  • Wij hadden 19 jaar het “geluk” dat het bij “de Luchtmacht” heel normaal was om een fotoreportage te maken bij een uitvaart. Wij hebben dus een foto-album met ca. 100 foto’s die die bewuste dag (31-08-1999) geschoten zijn. Het afscheid van mijn broer, 29 jaar toen hij stierf, is door deze reportage heel veel besproken en heeft (mede daardoor) een plekje gekregen in ons bestaan. (En onze boekenkast) verbazingwekkend vaak worden de foto’s er nog bij gepakt en kijken we nu heel anders terug op die bewuste, zwarte dag van ons leven. Bij mijn vader is er van de hele dag een dvd-opname met alles van die dag. Nog steeds erg dankbaar voor de herinneringen die hierdoor “levend” blijven

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *