Blog 6: Me & My Blog

“ALS ZE ME NIET AANNEMEN; LIGT HET DAN AAN HET LITTEKEN IN MIJN GEZICHT, OF PAS IK ÉCHT NIET IN HUN PROFIEL?” “MIJN SNOET ZIET ER LEUK UIT, MAAR WANNEER VERTEL IK IN MIJN NIEUWE RELATIE DAT MIJN BUIK ER ZO GEHAVEND UIT ZIET?”

Allemaal onzekerheden voor sommigen met een litteken. Ook hier is acceptatie een belangrijke factor. Intussen heb ik een psychotherapeute geïnterviewd. Benieuwd wat mentale ondersteuning kan bieden voor herstel en acceptatie van littekens. Nou ben ik zelf wel geen zweverig type, maar haar specialisme is hypnotherapie. Geen sensatie zoals op TV, maar een goed gesprek waar je tegenaan loopt. En mocht dit makkelijker gaan door in een lichte trance te gaan, is dat een mogelijkheid en kan een proces versnellen. Zelf ook eens ondergaan. Misschien een andere vorm van, maar had een goed gevoel aan over gehouden. Ieder mens kent onzekerheid mbt zijn/haar lichaam. Maar als een litteken bepalend is voor je vrijheid, kan een gesprek een andere visie geven. Zeker als je het vertrouwen met diegene ervaart. Niet zo’n 9.00-17.00 mentaliteit, maar praten met iemand waarbij je voelt dat die persoon oprecht het beste met je voor heeft. Die je echt helpt. Die je handvatten geeft. Die je het vertrouwen (terug) geeft.

Mijn eigen conclusie is dat er 4 soorten zijn van littekens mbt acceptatie.

1: Een litteken waarvan je weet dat die er komen gaat. Ook al is het maar een uur voor een operatie, bijv bij een ongeval; je weet dat er eentje komen gaat. Je bereidt je zo goed als mogelijk is voor. Stelt vragen aan je arts. Grote kans dat de eerste tranen al gaan rollen. Na de verdoving of narcose zitten de hechtingen erin, wat een litteken gaat worden.

2: Een litteken waarvan je niet wist dat die komen gaat. Dit is na bijv een zwaar ongeval waarbij je meteen buiten bewust-zijn raakte, of eentje door je rikketik die geweigerd heeft. Dan word je na een bepaalde tijd ‘wakker’ en heb je een litteken. Of erger nog; je mist een lichaamsdeel, zonder dat je van een ongeluk ook maar iets herinnert.

3: Een litteken uit het zicht, of die je kunt verstoppen. Dat lijkt de voorkeur te hebben. Niemand die er naar kijkt of vragen stelt. Lekker onopgemerkt je leventje leven. Zo lijkt het tenminste. Want stel je bent jong en krijgt een relatie. Een keer komt het moment dat die ander het ziet. Hoe zal de reactie zijn; een afknapper of vindt hij/zij je mooi zoals je bent? En begrijpt die ander na rustig naar je geluisterd te hebben, welk verhaal daarbij hoort. Ik hoop voor je het laatste; anders is het meteen duidelijk: dumpen, zou ik zeggen.

4: Een litteken in het (ge)zicht. Denk aan een brandwond, hazenlip, missende vingers,armen of benen. Dan is het niet de vraag òf er iets is, maar wát er gebeurd is. En of het dan bij die ander ook uitkomt qua humeur om antwoord te geven?? Altijd starende blikken. Sommigen lossen het op met zelfspot. Een man die een been mist, antwoordde een keer tegen een kereltje die wel erg lang keek: “kijk maar uit met trampoline springen!”

Zo kwam er ook een aardige man met een ‘hazenlip’. Wat een achterlijk woord vind ik dat. Vanaf de basisschool ben je een makkelijk mikpunt. Voor ouders ook niet makkelijk om je kind steeds moed in te praten om vrolijk naar school, vriendjes en sporten te laten gaan. En los van een litteken in het gezicht, heeft hij ook ongemak ervaren van het minder duidelijk kunnen praten. Veel logopedie dus ook gehad, net als hersteloperaties.  Nu hij ouder is kan ik hem oprecht een compliment geven Goede neus, mond en een prachtig gebit. Een mooi plat, mee-gekleurd, goed-gelukt litteken. In een split-second denk ik aan een groot voorbeeld van me wat betreft positiviteit: Een cabaretier. Wat een nadeel kon worden vanaf zijn geboorte, heeft hem ver gebracht. Was hij niet zover gekomen zonder zijn litteken? We zullen het niet weten. Maar ‘mijn model’ kwam recht van een sollicitatiegesprek af. Ik vroeg hem hoe dat gegaan was. Gesprek liep wel goed. Maar toch meteen erachter zijn onzekerheid. Dat als hij afgewezen wordt voor deze functie, of het dan ligt aan zijn uiterlijk of dat hij werkelijk niet in het gevraagde profiel past.

Of je bent een hip geklede griet, goed haar en moeie snoet. Type: lekker ding. Aan aandacht geen gebrek. Je bent lekker op stap en na een paar keer met dezelfde leuke jongen gebabbeld en gelachen te hebben, voel je dat het serieuzer gaat worden. Wanneer zeg je dat je een flink litteken over je hele buik hebt lopen? Al in de kroeg? Bij de eerste date? Thuis op de bank? In bed? Of helemaal niet en het komt pas als hij er over begint? Of kap je zelf me die leuke vent met wie het goed klikt, als het intiemer begint te worden, om afwijzing te voorkomen? Afwegingen. Je bent bang voor een afknapper van zijn kant, omdat je in jouw ogen minder perfect bent. En als hij je dan toch een compliment geeft, twijfel je of hij de waarheid wel spreekt…

Hoe dan ook; je zult het ermee moeten doen. Een weg in vinden. Meestal positief en lukt dat niet, moet een ander dat ook maar begrijpen. Maar vind je het lastig om jezelf weer ‘oké’ te vinden, is er maar één iemand die daar verandering in kan brengen: JIJZELF. En er zijn genoeg handen die je helpen willen. Je ouders, partner, vrienden enz. Enne…je hoeft niet gek te zijn om naar een hulpverlener te gaan, hè?!

 

Lieve groet, Janette

 

Deel het verhaal met je vrienden:
Facebook
Google+
http://cu2fotografie.nl/me-my-blog-6/
LinkedIn

Reacties op “Blog 6: Me & My Blog

  • Yesss IH, de baan is je zo gegund! Ups en downs, maar deze up wil jou om wie je bent en wat je kan. Wat leuk dat je dit aan heel Nederland wil delen. Dat dit anderen ook maar mag stimuleren om te blijven gaan, wat ze in hun hoofd hebben!! Thx….

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *