Het zal je kind maar wezen!

Hallo Allemaal!

Nee niet juf Ank, maar een moeder van schoolgaande kinderen die het gewoonweg niet snapt!

Vanochtend zwaait een moeder haar groep-acht-zoon in Heesch uit, die lekker op de fiets naar de basisschool gaat. Binnen vijf minuten gaat haar telefoon: “Hallo mevrouw, niet schrikken maar…” En dan vliegt je hartslag binnen een seconde van 65 slagen naar 165 slagen per minuut. Je moet dan nog flink focussen om ook nog maar 1 woord te kunnen horen wat er vervolgens gezegd wordt. De flarden ‘zoon, fiets, automobilist, oversteken, ongeluk, kunt u komen?’ komen hard binnen. En meteen schieten er ook vragen te binnen: Wat ga ik aantreffen? Is mijn kind er ernstig aan toe? Waarom staan op dat rotpunt geen brigadiers? Hoe kan het dat als ik al 8 jaar wel met een oranje jas een kwartier per week andere schoolkinderen wel veilig naar school laat gaan, andere ouders dat niet ook kunnen doen? Is dat écht te veel gevraagd?

Vanmorgen dus was het Joost, morgen jouw kind? Nee kans is klein denk je. Maar aangezien ik zoveel auto’s voor en na schooltijd langs de gevaarlijke weg zie staan, om op weg naar en van hun werk hun kind af te zetten/op te halen, is de kans groter dan je denkt. Allemaal ouders uit het dorp, allemaal ouders met haast. Als je ‘geluk’ hebt, zetten ze nog een knipperlicht uit en met nog meer geluk parkeren ze de auto in een parkeerplaats aan de drukste straat van het dorp. Vervolgens haast je kind zich door de struiken met hondedrollen en steekt zonder naar rechts te kijken het fietspad over naar het trottoir. Ging net goed; de fietser op de elektrische fiets kon nog net op tijd voor je kind stoppen… En dan moet de dag nog beginnen. En ook ik ben schuldig geweest aan de laatst geschetste situatie. Hoe leren onze kinderen het dan om aan het tegenwoordige verkeer deel te nemen? Door ze in de auto te zetten en ze voor school te droppen? Leer je kind lekker met de fiets te gaan. Fiets een paar keer mee en geef ze dan het vertrouwen dat ze het ook zelf kunnen. Leer ze over te steken met en bij de brigadiers. Ze hebben een cursus gehad om jouw kind veilig over te laten steken. Om jou als ouder gerust te stellen.

En om dat laatste gaat het nu net. De plek waar Joost vanmorgen overstak om naar school te gaan, stáán geen brigadiers meer!! Hoe is dat mogelijk? Is er echt geen tijd? Is er écht geen mogelijkheid om een kwartiertje mee te helpen? ‘Nee, ik werk al drie dagen in de week’, ‘Die van mij zit in de onderbouw, ik moet op het schoolplein staan’, ‘Die van mij zit in de bovenbouw, ben blij dat ie nu zelfstandig naar huis kan’, ‘Nee, dan zit ik er een heel jaar aan vast’ en zo kan ik wel doorgaan met redenen die de organisatie voor brigadiers te horen krijgt elk jaar weer.

Nu stoppen er 10 ouders het volgend schooljaar, omdat hun jongste kind van school af gaat. Wat doe je liever: kwartiertje brigadieren, of wachten op een telefoontje met de tekst waar je ook enkele woorden van kunt oppikken: “sorry, je kind, verongelukt, ambulance, kun je komen?” Geef je alsjeblieft op, je kunt niet gemist worden!

Lieve groet,

Janette Slaats

 

Ps: excuses dat het niet over fotografie gaat deze keer…(knipoogsmiley)

Deel het verhaal met je vrienden:
Facebook
Google+
http://cu2fotografie.nl/zal-kind-wezen/
LinkedIn

5 reacties op “Het zal je kind maar wezen!

  • Hey Janette,
    Wat ontzettend vervelend hopelijk is het gebleven bij een beschadigd ego en een enkele blauwe plek.
    Ben zelf 7 jaar brigadier geweest en ken de smoesjes van sommige ouders, helaas. Zo jammer. Hopelijk worden er een paar wakker nu en komen er weer aanmeldingen. Beterschap voor Joost.

  • Veiligheid boven alles!! Ouders geef je op!! Dat telefoontje wil je echt niet…helaas weet ik nu hoe het voelt, ik dacht nog toen ik die straat in reed…gelukkig geen ambulance…
    Mooie blog Janette!!

  • Geweldig beschreven.. (behalve dan dat t geweldig is voor joost en zijn ouders). Ook ik brigadier 1x in de week… al is t niet de weg die mijn kinderen gaan als ze van huis uit naar school gaan! Maar ze steken wel 2x in de week bij het dorp over als ze naar opa gaan… vandaar dat ik dus ook heb toegezegd 1 kwartiertje per week vrij te maken om bij t dorp te brigadieren.. en als je ziet hoe hard en/ of er met haast wordt gereden, dan zijn je kinderen (net als joost) nooit oud genoeg! Ik vertrouw mijn kind wel op veilig oversteken, maar de overige weggebruikers…?! Ik ga in ieder geval door met brigadieren.. kom op ouders wat is nu 1 kwartiertje per week? Onze kinderen rekenen op ons!

  • Wat erg om te lezen……..mooi geschreven Janette maar heel erg dat het zo is. Als iedereen zich een paar jaar een kwartiertje per week voor de veiligheid van de schoolkinderen in wil zetten hoeft dit niet te gebeuren. Mensen kunnen niet brigadieren omdat hun kind te klein is en tot het schoolplein gehaald en gebracht moeten worden. Helemaal gelijk! Een paar jaar later gaan ze niet brigadieren want hun kind is al groot genoeg en kan zelf………en daar gaat het mis. Omdat er ouders zijn die zich wel een kwartier vrij maken voor de veiligheid rondom school voor jou kind……..want hun kind is ook al groter. Dus zie het als een wederdienst voor elkaar.
    Iedereen zou verplicht een keer moeten brigadieren, dan zie je pas hoe gevaarlijk het is rondom school ondanks dat er zebrapaden en brigadiers zijn!
    Hoop dat jou blog een wake up call is en dat er volgend jaar voldoende nieuwe brigadiers komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *